Przyznaję, że ciężko jest zagłębić się w swoje własne teksty i analizować muzykę, którą w pewnym sensie tworzę. Jeżeli chodzi o stronę tekstową Batalion d’Amour, to zarówno moje, jak i Piotra liryki są bardzo osobiste, opowiadają bezpośrednio lub pośrednio o naszym życiu, pewnych doświadczeniach, przemyśleniach… Dotyczą często naszych indywidualnych spostrzeżeń na pewne sprawy, z którymi nie każdy musi się zgodzić. Przyznaję, że szczególnie ciężko będzie mi wgłębić się w teksty Piotra, ale postaram się jak najlepiej wywiązać się z postawionego mi zadania. Ogólnie cała płyta tekstowo jest bardzo monotematyczna - oparta na temacie iluzji - słowo “iluzja” moim zdaniem można odnieść do wielu spraw… miłości, szczęścia czy ogólnie - życia… Mam nadzieję, że wgłębiając się w treść swoich tekstów nie zniechęcę Was do własnej ich interpretacji… Jeżeli chodzi o stronę instrumentalną Batalion d’Amour, to muszę przyznać, że jestem najmniej zaangażowana w tworzenie muzyki, co prawda - wokal to też instrument, ale przecież linie wokalne powstają dopiero w końcowym stadium tworzenia utworu. Dlatego pozwoliłam sobie na kilka porównań naszych kompozycji do paru bardziej znanych zespołów - prekursorów gatunku…

Dobrze - czas przejść do sedna sprawy…

“Dotyk Iluzji” - tytułowy utwór, jedna z naszych najnowszych kompozycji. Muzycznie to taki “pop gotycki” - bardzo lekki, przyjemny utwór, kojarzący się może troszeczkę z dokonaniami The Cure - szczególnie biorąc pod uwagi zwrotki. Jest to utwór, który został wybrany na singla promującego płytę, jego wersja singlowa jest krótsza aż o dwie minuty - w studiu z bólem serca wycięliśmy solówkę gitary i część refrenów. Tekst tego utworu opowiada o miłości, która istnieje tylko w snach, niknie przy zderzeniu ze światem rzeczywistym. Miłości, która idealna jest tylko w tej chwili, gdy zamykasz oczy by zgubić się w tajemnej snów otchłani…

“Zapomnienie” - każdy z nas pragnie choć na chwilę powrócić do pewnych sytuacji. Zapomnieć o bólu, cierpieniu, cofnąć czas… czasami te powroty sprawiają, że jeszcze bardziej zatracasz się w świecie złudzeń, bezsensownych wyobrażeń. W pewnej chwili gubisz się, nie odróżniasz świata realnego od świata złudzeń, nie odróżniasz dobra od zła - idealizujesz to, co nigdy nie zasługiwało na szacunek… O tym mówi tekst “Zapomnienia”. Muzycznie to bardzo długi utwór, z ciekawym intrem klawisza i doskonałą solówką gitarową. Ma w sobie sporo energii, dlatego z reguły rozpoczynamy nim koncerty.

“Chromonikielina” - przyznacie, że jest to dość oryginalny tytuł… Jego autorem jest nasz perkusista, który kiedyś pisał pracę na temat różnych dziwnych związków chemicznych… Jednak tytuł nie ma żadnego odniesienia do tekstu tego utworu. Autorem tekstu jest Piotr, opowiada on o sytuacji, kiedy człowiek zmuszony jest ukryć swoje prawdziwe uczucia, udawać, że wszystko jest w porządku, “udawać śmiech i ukryć łzy”. W jego treści jest zagubienie i niepewność - uczucia, które są tak bliskie każdemu z nas - gdy tak trudno podjąć ważną życiową decyzję… Muzycznie to bardziej hard-rockowy niż gotycki utwór, zaczynający się ciekawym wejściem perkusji i gitarą w tradycyjnym heavy-metalowym stylu. Wokalna przewaga Piotra, ja udzielam się tylko w refrenach. Kurcze… trudno mi pisać na temat tego utworu… jest taki “najmniej mój” na płycie.

“Epitafium” - najbardziej zakręcona kompozycja na płycie - zarówno pod względem muzycznym, jak i tekstowym. Wydaje mi się, że jest dość ciekawie zaaranżowany pod względem wokalnym - śpiewam taką dziwną, ciepłą, delikatną barwą głosu. Robert /gitarzysta/ powiedział kiedyś, że mój wokal kojarzy mu się w tym utworze z Sinead O’Connor. Mnie najbardziej podoba się to wokalne wejście w stylu gospel /śmiech/. “Epitafium” to utwór dość psychodeliczny, z wejściem gitar w stylu Type O’Negative, z ciekawym rozwiązaniem rytmicznym zwrotek i klasyczną, gotycko-rockową końcówką. Jeżeli chodzi o tekst, to początkowo utwór śpiewany był tylko po angielsku. Przyznaję, że miałam problemy z napisaniem polskiego tekstu do tej kompozycji - powstał on zaledwie na tydzień przed wejściem do studia. “Czas jest niewolą, nadzieją obojętność” - odnosi się to do moich osobistych przeżyć, kiedy z niepotrzebną nadzieją czekałam na to, co nigdy nie powinno się zdarzyć… Czas jednak, jak mówią, leczy rany, przynosi zapomnienie, ulgę, w końcu - obojętność na pewne sprawy i sytuacje. Wiem, że to brzmi nieco enigmatycznie, ale nie mogę aż tak do końca psychicznie się obnażyć… Tekst, mimo iż nie jest zbyt obszerny, należy do najbardziej osobistych na płycie…

“Szukając…” - kolejny tekst Piotra. Człowiek przez całe swe życie - świadomie lub podświadomie poszukuje Miłości, czasami wydaje mu się, że ją znalazł, lecz okazuje się to kolejną pomyłką… Czasami natomiast znajduje ją, ale los nie pozwala by się w niej spełnił… Wydaje mi się, że ten tekst tak bardzo wyraśnie o tym mówi, że nie ma potrzeby aby jeszcze bardziej się wgłębiać w te słowa. Dla mnie osobiście to jeden z największych dołów na płycie… Muzycznie to taka gotycka ballada, z ciężką gitarą, melodyjnymi klawiszami i duchem Sisters Of Mercy, jak to ktoś ostatnio określił…

“Personal Jesus” - jedyny cover na płycie. Utwór, który od dwóch lat doskonale sprawdzał się na koncertach, tym razem w wersji studyjnej… Jest bardziej rockowy od oryginału, myślę, iż wyposażyliśmy tę kompozycję w dość ciekawe brzmienie. Przewaga mojego wokalu i doskonałe chórki - naszego perkusisty, który jest największym fanem DM /przynajmniej w Batalion d’Amour/ i Piotra. O tekście oczywiście nie czuję się upoważniona opowiadać… Osobiście bardzo kocham całą twórczość Depeche Mode i przyznaję, iż bardzo upierałam się aby włączyć ten utwór na “Dotyk Iluzji”.

“Gdy Miłość Umiera” - już chyba sam tytuł wszystko Wam tłumaczy… Tekst opowiada o sytuacji, kiedy brakuje odwagi, by dalej walczyć, brakuje nadziei, motywacji, by jeszcze dłużej czekać… Gdy wszystko traci sens, a “każda godzina zwątpienia godziną”. Słowa ranią zamiast dodawać siły… Gdy umiera miłość nie można jej ocalić. Nie można na siłę odbudować uczucia.

Pod względem muzycznym utwór nawiązuje do dokonań Sisters Of Mercy, szczególnie z płyty “Vision Thing” /mam nadzieję, że chłopaki nie zabiją mnie za to porównanie… cóż- nie jestem kompozytorką, więc mogę być przynajmniej w niewielkim stopniu obiektywna oceniając tę muzykę/.

“Nie widzieć krwi” - jedyna ze starszych kompozycji na “Dotyku Iluzji”. Bardzo dynamiczny, gotycki utwór z duetem wokalnym. Ciężkie, niemal metalowe gitary, schowane klawisze /z wyjątkiem pewnej melodyjnej wstawki/, bardzo dynamiczna perkusja. Miałam okazję słyszeć ten utwór jeszcze zanim trafiłam do Batalionu i jest to jedna z moich ulubionych starszych kompozycji zespołu. Tekstowo to taki protest-song /Uwaga!!!Ani słowa o iluzji…/, opowiada o powszechnej znieczulicy, o obojętności na przemoc, wojny, o braku poszanowania dla jednostki ludzkiej, manipulacji społeczeństwem. O tym, jak pełne skrajności jest życie ludzkie - “uczymy się kochać nienawidząc jednocześnie”. Jeden z najlepszych tekstów Piotra - moim zdaniem…

“Znowu w noc” - i znowu powracamy do tematu “miłość jest iluzją”… Już tak wiele napisałam na ten temat, że wydaje mi się, iż nie jest potrzebna dogłębna analiza tego tekstu. “Gdy ktoś powiedział “kocham” i zostawił jedynie… zapach włosów w pościeli…”. Tak mało słów, a tak wiele treści… prawda? W ogóle wydaje mi się, że piszemy z Piotrem w bardzo podobny sposób, mamy bardzo podobne zdanie na temat paru kwestii… Jeżeli chodzi o muzyczną stronę utworu, to jest on bardzo zróżnicowany pod względem brzmieniowym i aranżacyjnym. Początek klawiszowo-gitarowy, bardzo delikatny, potem mocne refreny i dynamiczna, instrumentalna końcówka - taka do trzepania główkami na koncertach.

“Prywatne Piekło” - gdy umiera miłość, wówczas z reguły zaczyna rodzić się nienawiść… Tworzysz dla dotychczas ukochanej osoby prywatne piekło, które objawia się chłodem spojrzeń, bezwładem rąk i ciszą słów niewypowiedzianych… Nieświadomie lub świadomie ranisz, tak by ulżyć sobie - to skrajnie egoistyczne, ale tak z reguły jest… Los ma niekiedy bardzo niezdrowe poczucie humoru…

Muzycznie …Prywatne Piekło” to połączenie prog-rocka /echa “Porcupine Tree”/ z gotykiem i hardrockowymi refrenami. Poza tym - “krótko i na temat”, bo utwór trwa jedynie nieco ponad trzy minuty…

“W połowie drogi Donikąd” - najpiękniejszy, najbardziej gotycki, najsmutniejszy i… najmłodszy utwór Batalionu. Powstał zaledwie na dwa tygodnie przed wejściem do studia. Jednogłośnie stwierdziliśmy, że jest to najlepszy utwór w naszej historii. Bardzo długa /ponad 8 minut/ kompozycja, która trzyma w napięciu od początku do końca. Potężny dół… Metalowe gitary przeplatają się z przygnębiającym brzmieniem klawiszy, wokalny dialog, dynamiczna końcówka z śliczną solówką Roberta… Aranżacja utworu kojarzy się podobno z Theatre Of Tragedy. Jeden z naszych najlepszych /i ostatnich/ wspólnych tekstów. Piotr zrezygnował ze współpracy z Batalionem d’Amour, uważam, że ten tekst to takie w pewnym sensie jego pożegnanie z zespołem… W ogóle jest to nasz najbardziej osobisty, najbardziej głęboki i najbardziej dołujący tekst na płycie. Opowiada o braku chęci do życia, rezygnacji z uczuć, braku motywacji do walki z przeciwnościami losu… Pozostawia jednak cień nadziei, że i tak pewnego dnia spotkamy się “w połowie drogi donikąd”…

“Blood’s On Our Hands” - bonus, który znajduje się tylko na CD. Angielska wersja “Nie Widzieć Krwi” z gościnnym udziałem Piotra z Tower, który udziela się wokalnie w refrenach ze swoim potężnym growlingiem. Piotr pomagał nam również przy produkcji płyty. Wyszedł z tego dość ciekawy efekt - muzyka Batalion d’Amour i pewien element Tower… Zresztą - posłuchajcie…