A: “śpiewając w zespole uszczęśliwiam przede wszystkim samą siebie. Raczej ujęłabym to właśnie w taki sposób, ponieważ ja to robię przede wszystkim dla siebie. Nie jestem jednak jakąś skrajną egoistką, po prostu granie jest moją największą miłością, wiadomo jednak, że skoro decyduję się na taką formę uszczęśliwiania samej siebie, również staram się aby moja muzyka miała pozytywny odbiór. W tej chwili mamy dość sporą grupę słuchaczy, z czego oczywiście bardzo się cieszę i doceniam fakt, że wielu z nich odnalazło choć pierwiastek siebie w naszej twórczości. Mam nadzieję, że nasza muzyka uszczęśliwia ludzi, przynajmniej w pewnym stopniu…”

A: “Nie. Ja uwielbiam tworzenie muzyki i, szczerze mówiąc, nie pamiętam czasów bez obecności muzyki w moim życiu. Miłość do muzyki wyniosłam z domu - byłam niejako zmuszona do edukowania się w kierunku muzycznym - uczyłam się gry na kilku instrumentach i także, przez moment, pobierałam lekcje śpiewu. Potem założyłam swój pierwszy band grający bluesa, następnie udzielałam się w kilku rockowych projektach, aż w końcu w 1995 roku doszłam do Batalionu d’Amour.”

A: “Myślę, że po 10 latach grania /historia Batalion d’Amour rozpoczęła się w 1989 roku/ wypadało już dokonać czegoś konkretnego. Wiesz - jak każdemu zespołowi zależało nam na wydaniu płyty, ale jakoś nigdy nie wysyłaliśmy setek demówek do wytwórni, staraliśmy się raczej być aktywnymi koncertowo i brać udział w konkursach. Rok temu zarejestrowaliśmy materiał na płytę, który wysłaliśmy dosłownie do dwóch wytwórni, specjalizujących się w muzyce gotyckiej. I jedna z nich /Morbid Noizz/ zdecydowała się na wydanie tego materiału. Przypomnę jednak, że nie był to taki typowy debiut fonograficzny, ponieważ Batalion d’Amour w roku 1995, za sprawą wytwórni Mewa, wydał kasetę zatytułowaną “Synowie Buntu”. Jednak firma nie zadbała ani o dystrybucję, ani o promocję i ta kaseta po prostu gdzieś zniknęła, chociaż wiem, że niektórzy ludzie z całej Polski znają ten materiał, więc gdzieś tam okrężnymi drogami pewnie się przemieszcza.”

A: “Nie, to absolutnie nie jest rozczarowanie. Nie przypuszczałam, że czytelnicy MH nas docenią. Byliśmy bardzo zaskoczeni tym sukcesem, gdyż nie jesteśmy stricte metalowym zespołem.”

A: “Tak. Debiutem roku był Tower, który z metalem ma zdecydowanie więcej wspólnego niż my. Cieszę się jednak, że nasza muzyka spodobała się czytelnikom MH na tyle, żeby zagłosować.”

A: “Tak, ostatnio obchodziliśmy setny koncert i przy okazji urodziny zespołu. Myślę, że jak na niespełna cztery lata działalności zespołu (w obecnym składzie) jest to sporo. Gramy bardzo często , w zasadzie nie miesiąca bez koncertu.“

A: “Szczerze mówiąc, w Bolkowie czujemy się jak u siebie. Gramy tam już od czterech lat i ludzie chyba już przyzwyczaili się do nas. Więc jeśli kiedyś nastąpi taki rok, że nie wystąpimy na Castle Party, to ludzie chyba odetchną z ulgą (śmiech). W zeszłym roku w Bolkowie mieliśmy bardzo dobre przyjęcie, zresztą my chyba z tym festiwalem jesteśmy najbardziej kojarzeni. Oprócz Bolkowa na pewno wymieniłabym koncerty z New Model Army, jedną z moich ulubionych kapel, no i koncert z Artrocity. A jeśli chodzi o te najbardziej aktualne, to nie mogę nie wspomnieć o trasie koncertowej z zespołem Closterkeller”

A: Na pewno nie w tym roku. 15 maja kończy się nasza trasa koncertowa i fizycznie jest to nie do zrealizowania. Ale może za rok, kto wie?”

A: “Na pewno płyta jest inna, bardziej gitarowa, bardziej spójna, nie ma takiego zróżnicowania materiału jak na tej pierwszej. Ta płyta ma swój charakter. Trudno mi odpowiadać na to pytanie, ponieważ ja tę pierwszą płytę też kocham, szanuję i cenię, mimo że już dawno jej nie słuchałam. Więcej jest także moich wokali. Na tym albumie zaśpiewałam nieco inaczej, moje partie są chyba bardziej delikatne..”

A: “Utwór “Personal Jesus” gramy od paru lat. Wiem, że teraz jest duży boom na Depeche Mode i nagle wszyscy metalowcy twierdzą, że to jest świetny zespół i wypada grać jego covery. My gramy także utwory kilku gotyckich kapel, ale pomyśleliśmy sobie, żeby tym razem zrobić coś niegotyckiego. To w oryginale taki miły popowy kawałek, my zrobiliśmy go na rockowo, do tego doszły moje wokale. Myślę, że depeszom będzie się podobać nasza wersja tego utworu…”

A: “Staramy się, aby te tytuły w jakiś sposób komponowały się z tekstami. Uważam, że “dotyk iluzji” to dość ciekawe zestawienie słów… Zresztą tekstowo cała płyta oparta jest na temacie iluzji.”

A: “Tak, na przykład dla mnie miłość jest taką wielką iluzją. To oczywiście moje bardzo subiektywne podejście do tego tematu, ale tak właśnie czuję.”

A: “Wiele rzeczy można odnieść do tematu iluzji. Przykładowo szczęście też jest iluzją…”

A: “Nie zgadzam się z Tobą. Jeśli się na nie zasługuje, to na pewno nie.”

A: “Przede wszystkim trzeba uwierzyć w siebie, wyznaczyć sobie cele w życiu, które trzeba zrealizować. Wtedy, gdy za wszelką cenę dążymy do ich osiągnięcia, jest dobrze. Ja też w życiu miałam chwile załamania i wydawało mi się, że się nie podniosę, a jednak nie mogłam sobie pozwolić na to, by zostać w takim dole. No i udało się. I teraz na szczęście wszystko układa się pomyślnie, mam zresztą nadzieję, że nadal tak będzie. ”

A: “Mam nadzieję, że na tę płytę więcej ludzi zwróci uwagę i więcej osób będzie miało możliwość zapoznania się z tym materiałem. Myślę, że album jest tego wart. Chciałabym oczywiście, aby poza grupą naszych stałych fanów “dotknęli iluzji” także inni ludzie, którzy jak do tej pory nie znali naszego zespołu, mam również nadzieję, że album zostanie pozytywnie odebrany przez krytyków muzycznych. Myślę, że materiał może spodobać się nie tylko zwolennikom zimnej fali czy gotyku, ale również fanom innych gatunków muzyki - metalu, progressiv’u czy art-rock…”

R: “Ogólnie jesteśmy zadowoleni z efektu, jaki osiągnęliśmy. Przed wejściem do studia mieliśmy raczej mieszane uczucia, co na pewno wiązało się z pewnym pośpiechem. Ale jednak teraz, gdy już poznaliśmy finalny efekt, na pewno jesteśmy zadowoleni. Wydaje mi się, że ta płyta jest w pełni obrazem naszych możliwości w obecnej chwili. W przypadku pierwszej płyty wszystkie kawałki mieliśmy już ograne na koncertach, była to w zasadzie kompilacja starych i nowych utworów, natomiast teraz nowy materiał był dla nas rzeczywiście nowy.“

T: “Na dwa tygodnie przed wejściem do studia skomponowaliśmy jeden numer i okazało się, że jest to jeden z naszych ulubionych utworów i w ogóle jeden z najlepszych na płycie, choć nagrywając go w studiu praktycznie improwizowaliśmy.”

T: “I my też tak powiemy.”

R: “Oczywiście, zawsze można nagrać materiał lepiej, zwłaszcza, gdy ma się do dyspozycji większy budżet, więcej czasu w studio. Ale i tak wydaje mi się, że jest dobrze. Mieliśmy większe możliwości niż w przypadku “Labiryntu…” - lepiej wyposażone studio, więcej czasu na nagranie i obróbkę materiału. Ta płyta ma swój klimat, jest bardziej świeża, mocno aktualna. Ponadto jej brzmienie jest o wiele lepsze - przykładowo masteringiem zajął się spec od tego typu spraw- Grzegorz Piwkowski“

R: “Mirek nie czuje się odsunięty. Przecież to nie jest tak, że zupełnie zrezygnowaliśmy z klawiszy. Wtedy, kiedy trzeba, to są. One tworzą specyficzny klimat, dodają przestrzeni…”

R: “Zgadza się. Przed samym wejściem do studia skomponowaliśmy numer, który trwa prawie osiem minut, więc jest to dość długi kawałek, jak na nasze możliwości. Zresztą wspominaliśmy już o tym utworze - to ostatnia kompozycja na płycie - “W Połowie Drogi Donikąd”.

R: “Nie ma jakiejś reguły. Czasami jest tak, że dany utwór powstaje w ciągu jednej próby, a czasami męczymy się przez kilka miesięcy z jakimś tematem muzycznym.

R: “Wcale nie. Ja osobiście, nawet kiedy jeszcze nie grałem w Batalion d’Amour, marzyłem o tym, by zagrać jakiś utwór tego zespołu. “Personal Jesus” ma w sobie dużo energii, a my go jeszcze podostrzyliśmy, ogólnie dość znacznie różni się od oryginału…”

T: “Przede wszystkim trzeba się skupić na tym, by dobrze zagrać dany utwór. Oczywiście nieraz ze względu na przykład na braki sprzętowe nie udaje się idealnie odtworzyć studyjnej wersji utworu, ale staramy się, żeby zawsze było poprawnie. Koncerty dają możliwość improwizacji, więc często z niej korzystamy.”

T: “Myślę, że byłoby to dla nas idealne, bo wtedy mielibyśmy możliwość robienia tego, co naprawdę lubimy. Teraz mamy dużo ograniczeń, nie zawsze można zrobić próbę, nie zawsze można zagrać koncert, ponieważ wszyscy pracują. ˚ycie z grania to marzenie chyba każdego zespołu. Niestety - wiadomo, jakie są realia, muzyka rockowa czy metalowa nie należy do najbardziej komercyjnych gatunków, tak jak to było na przełomie lat 80 i 90. Ale satysfakcjonuje nas fakt, iż mimo wszystko mamy możliwość tworzenia muzyki, nagrań studyjnych czy wyjazdu na trasę.”

A: “Było znakomicie. Co prawda trasa nie była być może jakimś wyjątkowym sukcesem na przykład pod względem frekwencji. Ale przede wszystkim doceniamy fakt, że na pewno pomoże ona w promocji “Dotyku Iluzji”, mimo iż większość koncertów odbyła się przed premierą płyty. Sądząc po reakcjach ludzi przychodzących na koncerty, stylistycznie doskonale zgraliśmy się z Closterkellerem. Zresztą nie tylko stylistycznie. Z Closterkeller graliśmy przedtem już kilka koncertów i z reguły było bardzo… imprezowo. Teraz jeszcze bardziej zżyliśmy się z sobą, doszło do paru miłych sytuacji - typu wymiana wokalistów - nasz perkusista udzielał się gościnnie w utworze “Miłość za pieniądze”, basista Clostera- Dyda śpiewał z nami “Personal Jesus”, ja śpiewałam chórki w utworze “Władza” - tak więc - było naprawdę miło i przyjemnie. Mam nadzieję, że nie była to nasza ostatnia trasa z tym zespołem. W tym miejscu chcielibyśmy podziękować Anji Orthodox i chłopakom z Clostera za życzliwość i niesamowitą jazdę!!!”

R: “Na koniec pozdrawiamy wszystkich naszych fanów i wszystkich, którzy w nas wierzą. “